BAHAR GELİNCE

[muammer]

Köyümün Baharı

Bahardı o mevsim
dallar yaprak yaprak
yaylalar lale sümbül menekşe
bütün evren buram buram çimen
insanlar toprak kokardı
o mevsim köyümde

gölerinde vırak vırak öterdi kurbağalar
bülbüle nispet yaparcasına şen
ibibikler serçeler puhular
taş yastık toprak döşek
çekirge ninnisinde uykular

koyun kuzu sesleri kaplardı her yanı
tok bir melodi duyulurdu
bereket yüklü deresinden
umutlanırdı doğa yeşilin koynunda
mutluydu köylüm mesuttu tüm insanlar
o baharda

ve ısınan toprakla yeşerir
tomurcuklarla patlardı sevdalar
sevdalar yalın sevdalar özgün
sevdalar sevdaca töreseldi
köyümün baharında

bir başka güzeldi köyümün güzelleri
daha içliydi ezgileri gelinlerimin kızlarımın
daha berraktı suları pınarlarında
her şey bir hoştu o baharda
o köyümün baharında

[aliusta]

BAŞKADIR KÖYÜMDE BAHAR

Benim memleketimin bahar ayları da bir başkadır. Renga renk çiçekler açar bahar gelirken. Köyümün insanları karıncalar misali işlerinin peşine düşerler.

Ne zaman bahar gelse, sevinç yaşar dağlar, kırlar, ovalar, çiçekler, yeşerir yemyeşil ağaçlar. Yeni baharla birlikte çocuklar umudu kucaklar yarınlara. Kimi sevinirler tarlalara, kırlara ve bayırlara gidecekleri için. Kimisi de benim çocukluğumdaki gibi korkar köyden dışarı çıkmaktan. Hayır ya ben tarlaya gitmem diye ayak diretirler.
Bir dağ pınarı kanımızda gibi hayat kaynar. Bir yanımızda kuşlar, ağaçlar, çiçekler, kelebekler ve cerenler sevinç yaşarlar. Bir yanımızda şırıl şırıl akan dereler. Yüreğimiz tomurcuk bir bahar sevinci fışkırır. Alıp götürür duygularımızı hayal deryalarına serin serin esen rüzgarlar.
Bembeyaz bulutların altında yaşanır, köy türküleri söylenir orak tarlalarında köyümün imecelerinde. İçli ve derin hisler anlatır türküler. Geleceğe umuttur toprağa ekilen tohum gibi söylenen sözler. Alın teri karışır toprağa çalışan ve üreten köylümün ak alınlarından. Ceylan gözlerin hasat yapmanın sevinciyle, dudakların ıslıkları türkü söyler karşı yamaçlara. Acılar içinde olsak ta, yorulsak ta, işlerin peşinde çılgınca koşarız baharla birlikte yaz aylarında. Çılgınca severiz dağları, kuşları, ormanları, çiçekleri, çocukları. Güneşi de severiz, terletse de bizi gündüzleri çalışırken hasat tarlalarında.Tüm çabalar, çoluk çocuğun rızkını temin etmek içindir. Sanki karıncaya nispet için yapılır. Çalışmakta bir ibadettir ya çalışıyor köyümün insanları. Çalışıp kazansın ki köylü yesin kendisi ve ailesiyle doya doya. Yetiştirsinler şehir halklarına köy mahsüllerini. Görsünler kazançlarının bereketini.
Ve sevsinler insanlar birbirlerini. Ailelerini ve akrabalarını sevsinler. Kendi çocuklarını sevsinler. Türkü başlı eşlerini, sular gibi temiz ve rüzgar gülü gibi hilesizce sevsinler. mehtabın güzelliği gibi, yıldızların ışıltısı gibi, yem yeşil dağlardaki rüzgarın soluğu gibi. Güneşin dünyayı sevip ısıttığı gibi sevip ısınsınlar insanlar birbirlerine.
Ve desinler sevdalılar sevdalarını sevdiklerini. İnsanları sevdim tertemiz duygularla. Kuşları sevdim, çiçekleri sevdim, kelebekleri, kırları, dağları sevdim. Ve yaratılanı sevdim yaradan dan ötürü desinler. Ama en çok ta seni sevdim aşk çiçeğim desinler. Bu dağların sevda türküsüsün sen. Denizlerin ve göklerin mavisi, bulutların beyazısın, sen benim hayat pınarımsın desinler.
Benim güzel köyümün güzel insanları sonsuza dek mutlu mes’ut yaşayıp gitsinler. Güzel ilçemin, güzel ilimin ve güzel ülkemin güzel insanlarının gözlerinizden yaş silinsin. Kalplerinden ve gönüllerinden kin ve nefret silinsin. Yok olsun dünya da insanlar ve ülkeler arasındaki nifak tohumrı. Yaşanabilir bir dünya bulsun geleceğimizin torunları.